İstanbul Üçlemesi - 1 Rüyanda gördüğün için gece yarıları uykundan sıçrayıp hatırına balkonda peş peşe sigaralar yaktığın kişiyi düşünüyorsun şimdi. İlk zamanlar rahmetli annen ne zaman bu hâlde görse seni, endişeleniyordu adına. Hatta hâlâ boynunda asılı duran muskayı da o yaptırmıştı. Bir müddet sonra alıştı bu duruma; sen de alıştın rüyalarına. Hoşuna gitmeye bile başladı. Tekrar tekrar rüyalarında onu görebilmek için yaptığın beyin jimnastiklerini, nefes egzersizlerini ve

Metropol şehirlerde hayata tutunmak adına kümes kadar evlere binlerce lira kira ödeyen, cebinde 48 ay taksite bölünebilecek kadar büyük telefonlar taşıyan insanların yaşadığı yıllardan birinde dünyaya gelmişti Uzun Hasan. O yıllarda kendisini hayvan olarak kabul eden ilk insanın o kümese o kirayı vermesiyle başlayan furya; parasını verdiği hâlde "halk" otobüsünde kendisine sunulan en terli koltuk altında seyahat etmeye razı olan insanların kabullenişiyle uzun yıllar devam etm

Gün doğmuş, soba geçmiş, ev buz gibi… "Hadi acele et, çıkıyorum ben" diye sesleniyorsun kapıdan Kapının eşiğinde koca bir uçurum sallanıyor. Gitsem… Sensiz gitmek nedir bilmediğim zamanlar henüz Kulağımın dibinde paslı bir salıncak... Bahçedeki mısır koçanlarını yırtan süt dişlerin sabırsız bir düğüme saldırıyor büyüdükçe Elinle gözlerimdeki yaşı siliyorsun Toprak yolda sessizce katır kutur yürüyoruz, Dilimizden tek bir kelime dökülmüyor Bugün Bizim